Psychoterapię dzieci rozpoczynamy od spotkania konsultacyjnego z samymi opiekunami, na którym terapeuta może poznać powód zgłoszenia dziecka na terapię oraz zebrać wywiad i poznać oczekiwania rodziców. W kolejnych spotkaniach udział bierze dziecko/adolescent, aby terapeuta mógł poznać je/go i sposób jego funkcjonowania. Konsultacje kończą się rozmową z rodzicami i wspólnym zaplanowaniem działań zmierzających do poprawy sytuacji i pomocy dziecku, a także całej rodzinie. Metody terapeutyczne dobierane są odpowiednio do wieku dziecka i jego możliwości poznawczych. Dzieci i młodzież są najczęściej zgłaszane na psychoterapię przez opiekunów, nie mają motywacji wewnętrznej do zmiany. Często nie odczuwają bezpośrednich skutków swoich trudnych zachowań, nie rozumieją do końca swoich emocji. To przede wszystkim otoczenie zwraca uwagę, że funkcjonowanie dziecka utrudnia życie codzienne rodziny, otoczenia i samego dziecka. Z uwagi na to, psychoterapeuta, nawiązując dobrą i bezpieczną relację z dzieckiem, ma szansę zachęcić je do kontynuowania spotkań i uzyskać jego zaangażowanie. Psychoterapia dzieci, w dużej mierze, opiera się na współpracy z rodziną dziecka, a także szkołą lub przedszkolem. Dla psychoterapeuty istotne są informacje – jak dziecko radzi sobie w szkole, jakie ma relacje z rówieśnikami, jak zachowuje się wobec innych członków rodziny lub nauczycieli. Często terapeuta na konsultacjach z rodzicami zaleca pewne metody wychowawcze, które mają na celu wspomaganie efektywności terapii lub proponuje wskazówki dla nauczycieli, aby wspomóc ich relację z dzieckiem. Nierzadko konieczne okazuje się podjęcie terapii rodzinnej.