wszystkie wpisy

O związku najłatwiej rozmawiać wtedy, kiedy wydarzy się coś wyraźnego. Zdrada, rozstanie, kryzys. Awantura, po której ktoś śpi na kanapie, decyzja o terapii pary, podejmowana zwykle w momencie, kiedy partnerzy mają już bardzo długą listę rzeczy, które partner robi źle. Są też problemy, które pojawiają się bardziej dyskretnie: coraz mniej rozmawiacie, coraz częściej każde z Was spędza wieczór osobno, ktoś przestaje inicjować seks, ktoś zaczyna odmawiać. Z czasem rozmowy dotycz

Gdy dzieci dorastają i opuszczają dom, uruchamia się dodatkowy proces - syndrom pustego gniazda. Wtedy stare układy rodzinne zaczynają się chwiać, a granice, które przez lata trwały, nagle przestają spełniać swoją funkcję. To zarówno temat obyczajowy, kwestia neurobiologii więzi, regulacji emocji i nieprzepracowanych strat.

Osoby z unikowym stylem przywiązania mogą być czułe i zaangażowane. Mogą tęsknić za bliskością i związkami. Ale kiedy coś zaczyna być „zbyt prawdziwe” – uruchamia się wewnętrzny alarm. Ich system nerwowy nie rozpoznaje bezpieczeństwa jako znajomego krajobrazu, tylko jako potencjalne zagrożenie.

To było zwykłe gówno, w które weszłam po kostki, myśląc, że znajdę tam coś, co udowodni, że warto było rozwalić poprzednie życie. Weszłam, bo uwierzyłam w mit człowieka „po terapii, od zera do…”. W rzeczywistości „zero” nigdy nie zamieniło się w cokolwiek oprócz roszczeń i pustych deklaracji.