Gdy dzieci dorastają i opuszczają dom, uruchamia się dodatkowy proces - syndrom pustego gniazda. Wtedy stare układy rodzinne zaczynają się chwiać, a granice, które przez lata trwały, nagle przestają spełniać swoją funkcję. To zarówno temat obyczajowy, kwestia neurobiologii więzi, regulacji emocji i nieprzepracowanych strat.
Ostra reakcja na stres u dziecka nie jest „złym znakiem”. To naturalna odpowiedź małego organizmu na coś, co przerasta jego zasoby. Kluczem do wsparcia jest obecność, cierpliwość i troska opiekuna. W większości przypadków reakcja ta ustępuje samoistnie – a dziecko, dzięki empatycznemu wsparciu dorosłych, uczy się, że nawet w obliczu trudnych doświadczeń może wrócić do równowagi.
Fizjologiczna synchronizacja, która może pojawić się już w ciągu kilkunastu sekund, jest jak niewidzialny most, który łączy nas na poziomie głębszym niż słowa...
Osoby z unikowym stylem przywiązania mogą być czułe i zaangażowane. Mogą tęsknić za bliskością i związkami. Ale kiedy coś zaczyna być „zbyt prawdziwe” – uruchamia się wewnętrzny alarm. Ich system nerwowy nie rozpoznaje bezpieczeństwa jako znajomego krajobrazu, tylko jako potencjalne zagrożenie.
Termin powstał z połączenia słów situation (sytuacja) i relationship (związek). Oznacza relację romantyczną lub seksualną, która wykracza poza przypadkowe spotkania, ale nie spełnia kryteriów związku – zwłaszcza pod względem trwałości, lojalności, zaangażowania czy wzajemnych zobowiązań. W badaniach nad relacjami określa się to jako relacyjna niejednoznaczność (relational ambiguity) – stan, w którym osoby dzielą intymność, ale unikają jednoznacznych definicji, nazw czy oczeki
Nieufność wobec trwałości może być reakcją na doświadczenia z dzieciństwa – wielu przedstawicieli Y2K dorastało w rodzinach zmagających się z rozwodami, brakiem stabilności emocjonalnej czy nadużyciami. Pokolenie to wchodzi w dorosłość, mając silnie rozwinięty radar na manipulację, czy zależność. Z tego miejsca ostrożność wydaje się rozsądna.
