Gdy dzieci dorastają i opuszczają dom, uruchamia się dodatkowy proces - syndrom pustego gniazda. Wtedy stare układy rodzinne zaczynają się chwiać, a granice, które przez lata trwały, nagle przestają spełniać swoją funkcję. To zarówno temat obyczajowy, kwestia neurobiologii więzi, regulacji emocji i nieprzepracowanych strat.

Rodzice mogą czuć potrzebę bycia ważnymi. Mogą chcieć mieć wpływ. Ale wpływ nie jest im „należny”. Nacisk w kwestiach tożsamości działa odwrotnie niż zamierzony: osłabia, zamiast przybliżać.

Choć strategie odporności i dbania o granice są wartościowe dla każdego pracownika, dla medyków mają one znaczenie szczególne. Codzienny kontakt z bólem, stresem i życiem oraz śmiercią pacjentów sprawia, że przeciążenie psychiczne i ryzyko wypalenia są znacznie większe niż w wielu innych zawodach...

Lekarze dobrze wiedzą, że życie jest procesem, nie stanem. Tak samo jest z równowagą - nie da się jej osiągnąć raz na zawsze. To nie punkt na mapie, ale droga, na której ciągle gubimy rytm i ciągle próbujemy go odzyskać. Rodzicielstwo w tej rzeczywistości bywa szczególnie trudne. Bo lekarz nie jest w stanie być zawsze dostępny. Dyżury, kursy specjalizacyjne, nocne telefony, a czasem też doświadczenie straty pacjenta - to wszystko wyrywa z obecności.

Osoby z unikowym stylem przywiązania mogą być czułe i zaangażowane. Mogą tęsknić za bliskością i związkami. Ale kiedy coś zaczyna być „zbyt prawdziwe” – uruchamia się wewnętrzny alarm. Ich system nerwowy nie rozpoznaje bezpieczeństwa jako znajomego krajobrazu, tylko jako potencjalne zagrożenie.